|
Sep 06
2010
|
ग्रोबेन तौजलेPosted by मनोज दाहाल in Untagged |
ग्लुकोज, फास्टिङ, ५४०।
डाक्टरले थमाएको रिपोर्ट हेरेर उनी टाउकोदेखि पैतालासम्मै थरर्र काँपे।
तीन दिन भएको थियो, अलि सन्चो नभएको। शरीर कमजोर भएको थियो। छटपटी बढेको थियो। मुख सुकेजस्तो हुन्थ्यो। दिनदिनैको चटारो र सधैं साँझको खानपिनले असजिलो भएको होला भन्ने ठानेका थिए।
डाक्टरले थमाएको रिपोर्ट हेरेर उनी टाउकोदेखि पैतालासम्मै थरर्र काँपे।
तीन दिन भएको थियो, अलि सन्चो नभएको। शरीर कमजोर भएको थियो। छटपटी बढेको थियो। मुख सुकेजस्तो हुन्थ्यो। दिनदिनैको चटारो र सधैं साँझको खानपिनले असजिलो भएको होला भन्ने ठानेका थिए।
मनोज दाहाल - साउनको पहिलो सोमबार पशुपति क्षेत्रको भीड छिचोलिनसक्नु थियो। झरी परिरहे पनि रंगिबिरंगी साडी वा कुर्तासुरुवालमा सजिएका महिला हातमा पुजाथाली बोकेर छिचोल्न घन्टौं लाग्ने लाममा हँसिलो अनुहारमा उभिएका थिए। हत्केलामा मेहन्दी र नारीमा हरिया चुरा लगाएर युवतीहरू झन् राम्रा देखिएका थिए। त्यही लाममा मैले उसलाई देखेँ।
